Birgün insan virgülü kaybetti, o zaman zor cümlelerden korkar oldu ve basit ifadeler kullanmaya başladı;cümleleri basitleşince düşünceleri de basitleşti.
Sonra ünlem işareti çıkıverdi hayatından aniden; alçak bir sesle ve ses tonunu hiç değiştirmeden konuşmaya başladı. Artık hiçbir şeye sevinmiyor, hiçbir şey onda en ufak bir heyecan uyandırmıyordu.
Bir süre sonra soru işareti de kalmadı elinde ve soru sormaz oldu. Hiçbir şey onu ilgilendirmiyordu: Ne evren, ne dünya, ne de kendi apartmanı umrundaydı.
Zamanla iki nokta üstüste işaretini de kaybetti ve davranış nedenlerini başkalarına açıklamaktan vazgeçti.
Ömrünün sonuna doğru elinde yalnızca tırnak işareti kalmıştı. Kendine özgü tek düşüncesi yoktu artık, yalnız başkalarının düşüncelerini tekrarlıyordu. Düşünmeyi unuttu ve böylece son noktaya erişti.
***********************************************************************
Keşke noktalama işaretleri kadar insaflı olabilseydi parantez içlerine sığdırmaya çalıştığımız hayat.
Her noktanın ardından cümleler kurabilseydik,yine...yeni...yeniden...
Yaşamı virgüllerle uzatabilseydik keşke.
Tırnak içine alınmış hayatlarımız olsaydı,
Ve üç nokta koyabilseydik tüm sevgilerin önüne...
